پاييز دارد مي آيد ... پرنده ها کوچ مي کنند ... برگ درخت ها زرد و سرخ شده اند .... انگار که تن ِهمه ي نارون ها آتش گرفته و چقدر سخت است تجربه ي تمام اين روزها ,بي حضور ِ تو ...
اينجا پاييز که ميشود ...باران که مي زند ..آدم ها از هراس ِ خيس شدن چترهاي رنگي مي گيرند روي سرشان ....غافلند ... نمي دانند که " چتر " مانعي مي شود ميان ِ تن ِ آنها و آسمان ....
همين آسماني که چه بخواهي و چه نخواهي بايد باور کني که همه جايش همين رنگ است !
همين آسماني که خداي مهربان ِ کودکي هايم جايي ميان ابرهايش خوابيده ...
...
پرستو ها که مهاجر مي شوند تمام دلخوشي ِ بلندترين نارون ِ کوچه مان اين است که " باز خواهند گشت "
تمام ِ خزان ... تمام آن سرما و قنديل هاي نامراد را با همين خيال سر خواهد کرد ...
ولي من ..
در اين هجرت ِ بي بازگشت ِ تو دلم را به چه خوش کنم ؟
...
اين روزها آنقدر دلم گرفته ... آنقدرسايه ي تنهايي ام قد کشيده ... آنقدر از اين سايه ي سياهش که افتاده روي تمام زندگيم ,مي ترسم که حاضرم هر چه دارم و ندارم بدهم فقط دو ساعت با تو بنشينم پشت ميز ِ کنار پنجره ي کافه ي خاطرات !
بعد که تمام شد ...
من ِ خالي از خود...خالي از زندگي ..خالي از همه چيز ...سر بگذارم به سوي کويري که از اين " قبله ي نور " خيلي هم دور نيست و شهر برايم دست تکان دهد و هيچ کس ,هيچ کس پشت سرم آب نريزد...
هيچ کس !